Jongeman, geniet van je jeugd en neemt het ervan zolang je nog jong bent. Doe wat je hart je ingeeft en wat je ogen begeren. Maar besef dat God je over alles rekenschap vraagt. Zet alle zorgen van je af en houd alle kwalen van je lijf, want jeugd en morgenlicht zijn zo voorbij. Houd je schepper in ere zolang je nog jong bent, eer de kwade dagen komen en de jaren dat je zegt: het bevalt me niet meer. Eer het zonlicht verduistert, de maan en de sterren verbleken, en de wolken na de regen blijven hangen. Als het zover is staan de huisbewakers te beven en lopen de sterke mannen gebogen. De weinige maalsters die er nog zijn staken hun werk, de vrouwen aan het venster zien alleen maar duisternis. De huisdeur valt in het slot, het geluid van de molen vervaagt, het gefluit van de molen vervaagt, het gefluit van de vogels verstomt, alle tonen sterven weg. Onderweg is men overal bang voor en iedere helling schrikt af. De amandel smaakt niet langer, de sprinkhaan ligt zwaar op de maag en de kappervrucht helpt niet meer: de mens is op weg naar zijn laatste verblijf, de rouwklagers staan op straat al te wachten. Het zilveren koord knapt af, de gouden schaal breekt, de kruik gaat stuk bij de bron en het scheprad valt gebroken in de put. Het stof keer terug naar de aarde waar het vandaan kwam en de levensgeest naar God die hem schonk. IJL en ijdel, zegt Prediker, alles is ijdel.
U doet de sterveling terugkeren tot stof en zegt: 'Keer terug, mensenkind'. Duizend jaar zijn in uw ogen als de dag van gisteren die voorbij is, niet meer dan een wake in de nacht. U vaagt ons weg als slaap in de morgen, als opschietend gras dat ontkiemt in de morgen en opschiet, en ’s avonds verwelkt en verdort. Leer ons zo onze dagen te tellen dat wijsheid ons hart vervult. Zijn dagen zijn geteld. Keer U tot ons, Heer – hoe lang nog? Ontferm U over uw dienaren. Verleen ons van nu af uw rijkste zegen laat heel ons leven gelukkig zijn. Uw zegen, Heer God, moge over ons waken, bestuur onze handen bij al wat zijn doen.
In die tijd verbaasde zich iedereen over alls wat Jezus deed, en Hij sprak tot zijn leerlingen: 'Hebt een open oor voor wat Ik u zeg. De Mensenzoon zal worden overgeleverd in de handen der mensen.' Ofschoon zij die woorden niet begrepen ‑ ze bleven voor hen omsluierd, zodat zij het niet konden vatten ‑ schrokken zij ervoor terug Hem hierover te ondervragen.
Zeker, zonder ook maar de geringste ongerechtigheid aan zijn handen heeft Hij geleden, "die geen zonde heeft gedaan en in wiens mond geen bedrog is gevonden" (1 Petr. 2,22); en toch heeft Hij het lijden van het kruis gedragen tot onze verlossing. Hij alleen, de enige in de hele wereld, heeft zuivere gebeden tot God doen opstijgen, want zelfs in het lijden van zijn Passie bad Hij voor zijn vervolgers met de woorden: "Vader, vergeef het hun, want zij weten niet wat zij doen" (Luc. 23,34). Wat zou men zuiverder kunnen zeggen of zich kunnen voorstellen in het gebed, dan de barmhartigheid van zijn voorspraak te schenken aan juist degenen die verantwoordelijk zijn voor het lijden dat men ondergaat? (…) "Aarde, bedek mijn bloed niet, en laat mijn geroep in u geen plaats vinden waar het verborgen zou zijn" (Job 16,18 Vulg.). (…) Deze aarde, zo weten wij, bedekt het bloed van onze Verlosser niet, want iedere zondaar die de prijs van zijn verlossing ontvangt, belijdt en bezingt dit bloed en beijvert zich het aan zijn naaste bekend te maken. En de aarde heeft zijn bloed niet bedekt, omdat de heilige Kerk het mysterie van zijn Verlossing reeds in alle delen van de wereld heeft verkondigd. (…) Als wij dus willen dat het sacrament van het lijden van de Heer niet vruchteloos in ons blijft, dan hebben wij de plicht na te volgen wat wij ontvangen en aan anderen te verkondigen wat wij vereren. Zijn geroep vindt immers in ons een plaats waar het verborgen blijft, wanneer onze tong zwijgt over wat onze ziel heeft geloofd. Maar opdat zijn geroep in ons niet verborgen blijve, moet ieder, naar de mate van zijn mogelijkheden, aan de mensen om hem heen het mysterie van zijn wedergeboorte bekendmaken.
Alles heeft zijn uur, alle dingen onder de hemel hebben hun tijd. Er is een tijd om te baren en een tijd om te sterven, een tijd om te planten en een tijd om wat geplant is te oogsten. Een tijd om te doden en een tijd om te genezen, een tijd om af te breken en een tijd om op te bouwen. Een tijd om te huilen en een tijd om te lachen, een tijd om te rouwen en een tijd om te dansen. Een tijd om stenen weg te gooien en een tijd om stenen te verzamelen, een tijd om te omhelzen en een tijd om van omhelzen af te zien. Een tijd om te zoeken en een tijd om te verliezen, een tijd om te bewaren en een tijd om weg te doen. Een tijd om stuk te scheuren en een tijd om te herstellen, een tijd om te zwijgen en een tijd om te spreken. Een tijd om lief te hebben en een tijd om te haten, een tijd voor oorlog en een tijd voor vrede. Wat heeft iemand dan aan al zijn werken en zwoegen? Ik overzag de bezigheden die God de mensen heeft opgelegd om er zich mee af te tobben. Alles wat Hij doet is goed op zijn tijd; ook heeft Hij de mens besef van duur ingegeven, maar toch blijft Gods werk voor hem van het begin tot het eind ondoorgrondelijk.