Lezingen van de dag

Er was eens een man uit het bergland van Efraïm, een Sufiet, uit Ramataïm, die Elkanan heette. Hij had twee vrouwen: de ene heette Hanna en de andere Peninna. Peninna had kinderen, maar Hanna niet. Elk jaar ging deze man vanuit zijn woonplaats naar Silo, om daar de Heer van de hemelse machten te vereren en hem offers te brengen. Chofni en Pinechas, de twee zonen van Eli, waren daar priesters van de Heer. Wanneer Elkana zijn jaarlijkse offer bracht, gaf hij zijn vrouw Peninna en haar zonen en dochters een stuk van het offervlees. Maar het mooiste stuk gaf hij aan Hanna, want haar had hij lief, ook al hield de Heer haar moederschoot gesloten. Haar rivale kwetste haar dan diep, door haar te sarren omdat de Heer haar geen kinderen gaf. Zo ging het jaar in jaar uit. Elke keer als ze naar het heiligdom van de Heer gingen, treiterde Peninna Hanna zo erg dat ze begon te huilen en haar eten liet staan. Toen dat weer eens gebeurde, vroeg Elkana: ‘Waarom huil je, Hanna? Waarom eet je niet en waarom ben je zo bedroefd? Beteken ik niet meer voor je dan tien zonen?’

Hoe kan ik mijn dank betuigen voor al wat de Heer mij gaf Ik hef de offerbeker, de Naam van de Heer roep ik aan. Ik zal mijn geloften volbrengen waar heel zijn volk het ziet. Want kostbaar is in de ogen des Heren het leven van wie Hem vereert. O Heer, ik ben uw dienaar, uw knecht, de zoon van uw dienstmaagd, Gij hebt mijn boeien geslaakt. Met offers zal ik U loven de Naam van de Heer roep ik aan. Ik zal mijn geloften volbrengen waar heel zijn volk het ziet Op het voorplein van uw tempel In uw Jeruzalem!

Nadat Johannes was gevangen genomen, ging Jezus naar Galilea en verkondigde er Gods Blijde Boodschap. Hij zeide: 'De tijd is vervuld en het Rijk Gods is nabij; bekeert u en gelooft in de Blijde Boodschap.' Toen Hij eens langs het meer van Galilea liep, zag Hij Simon en de broer van Simon, Andreas, terwijl zij bezig waren het net uit te werpen in het meer; zij waren namelijk vissers. Jezus sprak tot hen: 'Komt, volgt Mij, Ik zal maken dat gij vissers van mensen wordt.' Terstond lieten zij hun netten in de steek en volgden Hem. Iets verder gaande zag Hij Jacobus, de zoon van Zebedeüs en diens broer Johannes; ook zij waren in de boot bezig met hun netten klaar te maken. Onmiddellijk riep Hij hen. Zij lieten hun vader Zebedeüs met de dagloners in de boot achter en volgden Hem.

Vissers van vissen kwamen bij Hem en ze werden vissers van mensen, zoals Hij zei: “Zie, ik ontbied vele vissers van mensen, die hen zullen opvissen van elke berg en elke heuvel en uit de rotskloven” (Jr 16,16). Als Hij geleerden had gezonden, dan had men gezegd dat ze het volk wisten te overtuigen en dat ze het zo gewonnen hadden, of dat ze het hadden bedrogen en zo gevangen. Als Hij rijken had gestuurd, dan zou men gezegd hebben dat ze het volk beduveld hadden door het te voeden, of dat ze het hadden omgekocht met geld en zo gedomineerd. Als Hij sterke mannen had gestuurd, dan zou men zeggen dat ze het hadden verleid door kracht of gedwongen door geweld. Maar de apostelen hadden niets van dat alles. De Heer toonde dat aan allen door het voorbeeld van Simon Petrus. Hij had weinig moed, want hij werd al bang bij de stem van een dienstbode; hij was arm, want hij kon zelfs zijn deel van de belastingen niet betalen (Mt 17,24v). “Ik heb geen goud, zei hij, ik heb geen zilver” (Hand 3,6). En hij was niet onderlegd wat toen hij de Heer verloochende, wist hij zich er niet door een slimmigheid uit te redden. Deze vissers van vissen zijn er dus op uit getrokken, en ze hebben de sterken, de rijken en de geleerden overwonnen. Wat een groot wonder! Zwak als ze waren, trokken ze zonder geweld de sterken aan met hun leer; als armen hebben ze de rijken onderricht; als onwetenden maakten ze de geleerden en de behoedzamen tot hun leerlingen. De wijsheid van deze wereld maakte plaats voor deze wijsheid die zelf de wijsheid der wijsheden is.

Zo spreekt de Heer: Dit is mijn Dienaar, die Ik ondersteun; mijn uitverkorene, in wie Ik behagen schep: mijn geest stort Ik over Hem uit, gerechtigheid laat hij stralen over de volken. Hij roept niet, hij schreeuwt niet en op straat verheft hij zijn stem niet. Het geknakte riet zal hij niet breken, de kwijnende vlaspit niet doven, in waarheid zal hij de gerechtigheid laten stralen. Onvermoeid en ongebroken zal hij op aarde gerechtigheid laten zegevieren de verre kusten zien uit naar zijn leer.” “Ik, de Heer, roep u in gerechtigheid, Ik neem u bij de hand en waak over u en maak u voor de mensen tot het teken van mijn verbond en tot een licht voor de volken. Blinden zult gij de ogen openen, gevangenen uit hun kerker bevrijden en uit de gevangenis allen die in duisternis zitten.”