In die dagen namen de dienaren van de bevelhebber de apostelen mee en brachten hen voor het Sanhedrin. De hogepriester begon hen te ondervragen: 'Hebben wij u niet uitdrukkelijk verboden onderricht te geven in die Naam? Door uw toedoen is heel Jeruzalem vol van uw leer. Bovendien wilt gij ons het bloed van die man aanrekenen.' Maar Petrus en de andere apostelen gaven ten antwoord: 'Men moet God meer gehoorzamen dan de mensen. De God van onze vaderen heeft Jezus ten leven gewekt, aan wie gij u vergrepen hebt door Hem aan het kruis te slaan. Hem heeft God als Leidsman en Verlosser verheven aan zijn rechterhand om aan Israel bekering en kwijtschelding van zonden te schenken. Van dit alles zijn wij getuigen, maar ook de heilige Geest, die God geschonken heeft aan wie Hem gehoorzamen.' Toen zij dit hoorden, ontstaken zij in woede en besloten hen te doden.
De Heer zal ik prijzen iedere dag, zijn lof ligt mij steeds op de lippen. Let op en bemerkt hoe genadig de Heer is, gelukkig is hij die zijn heil zoekt bij Hem. Van boosdoeners keert Hij zijn aangezicht af, zij worden op aarde vergeten. Naar vromen die roepen luistert de Heer en redt hen uit iedere nood. De Heer is nabij voor rouwmoedige harten, hij helpt wie zijn schuld erkent. Veel rampen zullen de vrome bedreigen, uit elk daarvan redt hem de Heer.
In die tijd zijn Jezus tot Nikodemus: Wie van boven komt, staat boven allen. Wie van de aarde is, behoort tot de aarde en spreekt de taal van de aarde. Wie uit de hemel komt, staat boven allen. Hij legt getuigenis af van wat Hij zag en hoorde, maar toch aanvaardt niemand zijn getuigenis. Wie zijn getuigenis wel aanvaardt, bezegelt daarmee dat God waarachtig is. Want Hij, die door God gezonden is, spreekt Gods eigen woorden: zo mateloos schenkt God zijn Geest. De Vader heeft de Zoon lief en heeft Hem alles in handen gegeven. Wie in de Zoon gelooft, heeft het eeuwig leven. Wie weigert in de Zoon te geloven zal het leven niet zien; integendeel, de toorn Gods blijft op hem.'
Zoals Maria moet iedere dienares van God zich vaak in stilte en rust terugtrekken, zich in haar innerlijk opsluiten, zich in de geest verbergen om zich los te maken van de zintuigen, en in zichzelf een plaats van stilte en innerlijke rust scheppen. Het is uit die innerlijke rust dat men zingt…: “Toen alles in diepe stilte gehuld was en de nacht zijn midden had bereikt, daalde, Heer, vanuit uw koninklijke troon het almachtige Woord neer” (Wijsh. 18,14-15), het eeuwige Woord dat voortkomt uit het hart van zijn Vader. Het is midden in de stilte, juist wanneer alles in de grootste stilte verzonken is en de ware stilte heerst, dat men dit Woord werkelijk hoort. Want als jij wilt dat God spreekt, moet jij zwijgen; opdat Hij kan binnengaan, moet al het andere wijken. Toen onze Heer Jezus Egypte binnenging, vielen alle afgodsbeelden van het land neer. Jouw afgoden zijn alles wat verhindert dat deze eeuwige geboorte zich in jou voltrekt, op ware en onmiddellijke wijze, hoe goed en heilig het ook mag lijken. Onze Heer heeft gezegd: “Ik ben gekomen om het zwaard te brengen” (Mt. 10,34), om alles door te snijden wat aan de mens gehecht is… Want wat jou het meest nabij is, dat is jouw vijand: die veelheid van beelden die in jou het Woord verbergen.
In die dagen werden de hogepriester en heel zijn aanhang, die de partij der Sadduceeën vormden, met hevige afgunst vervuld. Zij grepen de apostelen en zetten hen in de stadsgevangenis. Maar in de nacht ontsloot een engel des Heren de deuren van de gevangenis, leidde hen naar buiten en zei: 'Gaat, treedt weer op in de tempel en predikt aan het volk al deze woorden des Levens.' Zij gaven hieraan gehoor, gingen tegen de morgen naar de tempel en gaven er onderricht. Toen nu de hogepriester kwam met de zijnen, riepen zij het Sanhedrin, de raad der oudsten van het volk van Israel bijeen en stuurden dienaren naar de gevangenis om hen te halen. Maar bij aankomst vonden de dienaren hen niet meer in de kerker. Zij keerden terug met het bericht: 'Wij vonden de gevangenis stevig op slot en de wachten voor de deuren op hun post, maar toen wij opendeden troffen wij niemand aan.' Toen zij dit vernamen, werden de tempelcommandant en de hogepriesters ongerust en vroegen zich af wat voor gevolgen dit zou kunnen hebben. Maar iemand kwam hun melden: 'De mannen die gij in de kerker hebt gezet, bevinden zich in de tempel en onderrichten het volk.' Daarop ging de bevelhebber met zijn dienaren hen halen, maar zonder geweld te gebruiken, uit angst door het volk gestenigd te worden.