In die dagen gingen Petrus en Johannes na hun vrijlating naar hun eigen mensen en brachten verslag uit over alles wat de hogepriesters en oudsten tot hen gezegd hadden. Toen zij dit hoorden, verhieven zij eensgezind hun stem tot God en baden: Heer, Gij zijt het, die hemel en aarde, de zee en alles wat daarin is, gemaakt hebt, die door de heilige Geest bij monde van David, uw dienaar, gezegd hebt: Waarom tieren de volken en zinnen de naties op ijdele plannen? De koningen der aarde stellen zich op en de vorsten spannen samen tegen de Heer en tegen de Gezalfde. Inderdaad, ze hebben in deze stad samengespannen tegen uw heilige dienaar Jezus, die Gij gezalfd hebt: zowel Herodes als Pontius Pilatus, tezamen met de heidenen en de stammen van Israel, om alles te doen wat uw hand en raadsbesluit tevoren bepaald had dat geschieden moest. Maar nu, Heer, schenk aandacht aan hun bedreigingen en geef uw dienaren dat zij in alle vrijmoedigheid uw woord mogen verkondigen, en laat door het uitstrekken van uw hand genezingen en wondertekenen geschieden door de naam van uw heilige dienaar Jezus.' Na hun gebed beefde de plaats waar ze bijeen waren. Allen werden vervuld van de heilige Geest en verkondigden vrijmoedig het woord Gods.
Waarom zijn de volken rumoerig, beramen de naties verzet? De heersers der aarde komen in opstand, de machthebbers vinden elkaar tegen de Heer en zijn gezalfde. Laat ons hun boeien verbreken, hun ketenen werpen wij af! Die woont in de hemel, Hij lacht, de Heer drijft de spot met hen. Dan vaart Hij uit in zijn gramschap en slaat hen met schrik voor zijn toorn: Ik zelf heb mijn koning aangesteld op Sion, mijn heilige berg. Dit is het besluit van de Heer: Hij sprak tot mij; gij zijt mijn zoon, lk heb u heden verwekt. Vraag Mij, Ik geef u de volken als erfdeel, schenk U de aarde als eigendom. Breek hun verzet met ijzeren scepter, sla hen in stukken als potten van klei.
Er was onder de Farizeeën iemand die Nikodemus heette. Hij behoorde tot de voornaamsten van de Joden. Eens kwam deze in de nacht bij Hem en zei: 'Rabbi, wij weten dat Gij van Godswege als leraar gekomen zijt, want niemand kan die tekenen doen die Gij verricht, als God niet met hem is.' Jezus gaf hem ten antwoord: 'Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: als iemand niet wedergeboren wordt kan hij het Rijk Gods niet zien.' Nikodemus zei tot Hem: 'Hoe kan een mens geboren worden als hij al oud is? Kan hij soms in de schoot van zijn moeder terugkeren en opnieuw geboren worden?' Jezus antwoordde: 'Voorwaar, voorwaar, Ik zeg U; als iemand niet geboren wordt uit water en geest, kan hij het Rijk Gods niet binnengaan. Wat geboren is uit het vlees is vlees, en wat geboren is uit de Geest is geest. Verwonder u niet dat Ik u zei: gij moet opnieuw geboren worden. De wind blaast waarheen hij wil; gij hoort wel zijn gesuis, maar weet niet waar hij vandaan komt en waar hij heen gaat; zo is het met ieder die geboren is uit de Geest.'
De ziel (…) moet zich openstellen voor de inwerkingen van de Wijsheid van liefde. Als de zelfgave deze Wijsheid oproept, dan trekt de nederigheid haar onweerstaanbaar aan. Dat wordt op heldere wijze zichtbaar in het gedrag van Onze Heer in het Evangelie. (…) Terwijl Jezus de belangrijkste waarheden over zijn Persoon in het duister laat — of althans in de halfschaduw, zelfs voor de zijnen — onthult Hij reeds in het eerste jaar van zijn prediking zijn geheimen aan bepaalde zielen die ze Hem als het ware ontlokken. Het gaat om Nicodemus, (…) een leraar van de Wet, lid van het Sanhedrin: hij behoort tot de religieuze en sociale aristocratie van Jeruzalem. Zoals vele van zijn collega’s heeft hij Jezus gehoord en gunstig ontvangen tijdens diens eerste reis naar Jeruzalem. Toch moet hij bijzonder verontrust en geraakt zijn geweest, want hij neemt het besluit — hij, een leraar van de Wet — om Jezus op te zoeken en Hem te ondervragen, een man zonder geleerdheid. Hij gaat ’s nachts. Zijn stap is schuchter, maar niet zonder verdienste, als men rekening houdt met wie Nicodemus is. Het gesprek begint. (…) Jezus lijkt de vragen van Nicodemus vóór te zijn. (…) Zijn woorden zijn verheven, passend bij zo’n gesprekspartner. Nicodemus begrijpt steeds minder. “Hoe kan dat gebeuren?” vraagt hij. Jezus antwoordt: “Gij zijt leraar van Israël, en gij weet dat niet!” De slag is rechtstreeks, bijna hard, toegebracht door een ongeletterde aan een leraar van de Wet. Nicodemus aanvaardt hem zonder protest. Nu luistert hij — en hij begrijpt. De vernedering heeft zijn verstand geopend, en door deze heilzame wonde giet Jezus overvloedig het licht uit.
De eerste christenen legden zich erstig toe op de leer der apostelen, bleven trouw aan het gemeenschappelijk leven en ijverig in het breken van het brood en in het gebed. Ontzag beving eenieder, want door de apostelen werden vele wonderbare tekenen verricht. Allen die het geloof hadden aangenomen, waren eensgezind en bezaten alles gemeenschappelijk; ze waren gewoon hun bezittingen en goederen te verkopen en die onder allen te verdelen naar ieders behoefte. Dagelijks bezochten ze trouw en eensgezind de tempel, braken het brood in een of ander huis, genoten samen hun voedsel in blijdschap en eenvoud van het hart, loofden God en stonden bij het hele volk in de gunst. En elke dag bracht de Heer er meer bijeen, die gered zouden worden.