Zo spreekt de Heer: “In die dagen ga Ik scheppen een nieuwe hemel en een nieuwe aarde. Aan wat vroeger geweest is, wordt dan niet meer gedacht en het komt in het hart niet meer op, maar gij zult verrukt zijn en juichen, altijd door, om wat Ik dan schep. Want Ik maak van Jeruzalem een verrukking en een heerlijkheid van zijn volk. Ik zal om Jeruzalem verrukt zijn en opgetogen over mijn volk. Het geluid van geween, het geluid van geschrei worden daar nooit meer gehoord. Daar zal geen kind meer zijn, dat na weinige dagen sterft, en er zal geen grijsaard meer zijn, die zijn dagen niet vol zal maken. Want men sterft daar jong, ook al wordt men honderd jaar, en wie er de honderd niet haalt, hij zal een vervloekte zijn. Dan bouwen zij huizen en gaan erin wonen, zij planten wijnstokken en eten hun vruchten.” Zo spreekt de almachtige Heer.
U zal ik loven, Heer, want Gij hebt mij bevrijd, Gij hebt mijn vijanden niet laten zegevieren. Heer, uit het dodenrijk hebt Gij mijn ziel verlost, Gij hebt mij losgemaakt van die ten grave dalen. Bezingt de Heer dan met mij, al zijn vromen, en dankt zijn Naam die hoogverheven is. Zijn toorn duurt kort, maar zijn genade levenslang, de avond brengt geween, de ochtend blijdschap Heer, luister en ontferm U over mij, mijn God, sta mij terzijde met uw hulp. Gij hebt mijn rouwklacht in een vreugdedans veranderd, U zal ik loven, Heer mijn God, in eeuwigheid.
In die tijd verliet Jezus Samaria en ging naar Galilea. Hijzelf had verklaard, dat een profeet in zijn eigen vaderstad niet in aanzien is. Toen Hij nu in Galilea kwam, ontvingen de Galileeers Hem welwillend, omdat zij alles hadden gezien, wat Hij te Jeruzalem op het feest had gedaan. Zij waren immers zelf ook op het feest geweest. Zo kwam Hij dan wederom te Kana in Galilea, waar Hij van het water wijn had gemaakt. Daar bevond zich een koninklijke beambte, wiens zoon te Kafarnaum ziek lag. Toen hij hoorde dat Jezus uit Judea naar Galilea was gekomen, ging hij naar Hem toe en verzocht Hem, dat Hij mee zou komen om zijn zoon te genezen, want deze lag op sterven. 'Als gij geen wondertekenen ziet,' zei Jezus tot hem, 'dan gelooft gij niet.' Daarop zei die hofbeambte: 'Heer, kom toch eer mijn kind sterft!' Jezus antwoordde: 'Ga maar, uw zoon leeft.' De man geloofde wat Jezus hem zei en ging heen. Zijn dienaars kwamen hem onderweg reeds tegemoet met de boodschap dat zijn kind leefde. Hij vroeg hun naar het uur waarop de beterschap was ingetreden, en zij zeiden hem: 'Gisteren op het zevende uur is de koorts van hem geweken.' Toen besefte de vader, dat het gebeurd was juist op het uur waarop Jezus gezegd had: 'Uw zoon leeft.' Hij zelf en heel zijn gezin geloofden. Dit tweede teken deed Jezus nadat Hij uit Judea naar Galilea gekomen was.
"Het woord van God is levend en krachtig. Het is scherper dan een tweesnijdend zwaard" (Hb 4,12). Uit deze woorden van de apostel Paulus blijkt hoe groot de kracht is, hoe groot de wijsheid die in het woord van God vervat is voor hen die Christus zoeken. Christus die zelf het Woord, de kracht en de wijsheid van God is. Dit Woord dat van bij aanvang bij de Vader was, even eeuwig als Hijzelf, heeft zich te zijner tijd aan de apostelen geopenbaard, door hen is het aan de wereld verkondigd, en de gelovige volken hebben het deemoedig aanvaard. Dit Woord van God is levend, want de Vader gaf Hem het leven in zichzelf, zoals ook Hij het leven in zichzelf heeft. Daardoor is Hij niet alleen het levend Woord, maar ook het leven zelf, zoals Hij van zichzelf getuigt: "Ik ben de weg, de waarheid en het leven" (Joh 14,6). Omdat Hij het leven is, is Hij levend om levend te maken. Want zoals "de Vader de doden opwekt en levend maakt, zo maakt de Zoon levend wie Hij wil" (Joh 5,21). Hij maakt levend wanneer Hij een dode uit het graf roept met de woorden: "Lazarus kom naar buiten!" (Joh 11,43) Als wij dit woord prediken, geeft Hij door de prediking aan zijn woord dat uitwendig wordt aangehoord, de kracht die inwendig wordt ervaren. Door die kracht komen de doden tot leven, en door dat woord worden voor Abraham kinderen geboren. Dit woord is dus levend in het hart van de Vader, levend in de mond van wie predikt, levend in het hart van wie gelooft en liefheeft.
In die dagen zei de Heer tot Samuël: “Vul een hoorn met olie: Ik zend u naar Isaï, de Betlehemiet, want één van zijn zonen heb ik voor het koningschap bestemd.” Bij hun aankomst viel zijn oog meteen op Eliab, en hij zei bij zichzelf: Hij die daar klaarstaat is vast en zeker degene die de Heer wil zalven. Maar de Heer zei tegen Samuël: ‘Ga niet af op zijn voorkomen en zijn rijzige gestalte. Ik heb hem afgewezen. Het gaat niet om wat de mens ziet: de mens kijkt naar het uiterlijk, maar de Heer kijkt naar het hart.’ Zo stelde Isaï zijn zeven zonen aan Samuël voor, maar telkens zei Samuël dat dit niet degene was die de Heer gekozen had. ‘Zijn dit alle zonen die u heeft?’ vroeg hij. ‘Nee,’ antwoordde Isaï, ‘de jongste is er niet bij, die hoedt de schapen en de geiten.’ Toen zei Samuël tegen Isaï: ‘Laat hem hier komen. We beginnen niet aan de maaltijd voordat hij er is.’ Isaï liet hem halen. Het was een knappe jongen met rossig haar en sprekende ogen. En de Heer zei: ‘Hem moet je zalven. Hij is het.’ Samuël nam dus de hoorn met olie en zalfde hem te midden van zijn broers. Sedert die dag was de geest van de Heer vaardig over David.