In die dagen sprak Mozes tot het volk; “Luister dan, Israël, naar de voorschriften en bepalingen, die ik u leer, en handel daarnaar. Dan zult gij leven en bezit gaan nemen van het land dat de Heer, de God van uw vaderen, u schenkt. Ik heb u nu de voorschriften en bepalingen geleerd, zoals de Heer uw God mij had opgedragen. Handel ernaar in het land, dat gij in bezit gaat nemen en breng ze stipt ten uitvoer, want daaruit zal voor de volken uw wijsheid en uw inzicht blijken. Als zij al deze voorschriften horen, zullen ze zeggen: Dat machtige volk is wijs en verstandig. Is er soms een andere grote natie, aan wie hun goden zo nabij zijn als de Heer onze God ons nabij is, zo vaak wij Hem aanroepen? Of is er een andere grote natie, die zulke volmaakte voorschriften en bepalingen heeft als de wet, die ik u heden geef? Wees dus op uw hoede en zorg er voor, dat gij niet vergeet wat gij met eigen ogen gezien hebt. Laat dat uw leven lang niet uit uw gedachten gaan en geef het door aan uw kinderen en kleinkinderen.”
Loof nu de Heer, Jeruzalem, Sion, verheerlijk uw God! Want Hij heeft uw poorten stevig gegrendeld, uw zonen gezegend binnen uw muur. Hij zendt zijn bevel uit over de aarde en haastig rept zich zijn woord. De sneeuw laat Hij vallen als vlokken wol, en rijp strooit Hij uit als as. Hij is het die Jakob zijn woord heeft gezonden, zijn wet en geboden voor Israël. Nooit was er een volk dat Hij zo heeft behandeld, geen ander maakt Hij zijn wegen bekend.
In die tijd zei Jezus tot zijn leerlingen : Denkt niet dat Ik gekomen ben om Wet en Profeten op te heffen; Ik ben niet gekomen om op te heffen, maar om de vervulling te brengen. Want voorwaar, ik zeg u: Eerder nog zullen hemel en aarde vergaan, dan dat een jota of haaltje vergaat uit de Wet, voordat alles geschied is. Wie dus een van die voorschriften, zelfs het geringste, opheft en zo de mensen leert, zal de geringste geacht worden in het Rijk der hemelen, maar wie ze onderhoudt en leert zal groot geacht worden in het Rijk der hemelen.
God, onze Schepper en Verlosser, heeft Israël gekozen tot zijn volk en heeft het zijn wet geopenbaard... De oude wet is de eerste vorm van de geopenbaarde wet. De morele voorschriften ervan zijn samengevat in de Tien Geboden. De voorschriften van de tien geboden leggen het fundament voor de roeping van de mens, gemaakt naar het beeld van God; ze verbieden wat ingaat tegen de liefde voor God en de naaste, en ze schrijven voor wat wezenlijk is. De Tiengeboden zijn een licht dat het geweten van elke mens aangereikt krijgt om hem de oproep en de wegen van God duidelijk te maken en om hem bescherming te bieden tegen het kwaad: “God heeft op de tafelen van de wet neergeschreven, wat de mensen niet lazen in hun hart” (Augustinus). Volgens de christelijke traditie is de heilige, geestelijke en goede (Rm 7,12v) wet nog onvolmaakt. Als een pedagoog toont ze wat men moet doen, maar ze geeft uit zichzelf niet de kracht, de genade van de Geest, om het uit te voeren. Vanwege de zonde die ze niet kan wegnemen, blijft het een wet van slavernij... Ze is een voorbereiding op het Evangelie. Hier op aarde is de nieuwe of evangelische wet de vervolmaking van de goddelijke wet, zowel van de natuurwet als van de geopenbaarde wet. De nieuwe wet is het werk van Christus en ze komt vooral tot uitdrukking in de bergrede. Deze wet is ook het werk van de Heilige Geest en daardoor wordt ze de innerlijke wet van de liefde: "Ik zal met het huis van Israël een nieuw verbond sluiten ... mijn wetten prent Ik in hun geest en Ik grif ze in hun hart: Ik zal hun God zijn en zij zullen mijn volk zijn" (Heb. 8,8-10). De nieuwe wet is de genade van de Heilige Geest die aan de gelovigen geschonken wordt door het geloof in Christus... De evangelische wet “vervult", verfijnt, overstijgt en leidt de oude wet zelfs naar de volmaaktheid. In de zaligsprekingen (Mt 5,3v), vervult ze de goddelijke beloften door ze te verheffen en te richten op het "rijk der hemelen". De evangelische wet is bedoeld voor diegenen die bereid zijn deze nieuwe hoop met geloof te ontvangen: de armen, de nederigen, de bedroefden, de zuiveren van hart, zij die vervolgd worden omwille van Christus. Zo toont zij de verrassende wegen van het Koninkrijk.
In die dagen verrichtte Azarja staande dit gebed: “Terwille van uw Naam: verstoot ons toch niet voorgoed en verbreek niet uw verbond, trek uw barmhartigheid niet van ons terug terwille van Abraham, uw vriend, terwille van Isaak, uw dienaar, en van Israël, uw heilige. Aan hen hebt Gij beloofd hun nakomelingen even talrijk te maken als de sterren aan de hemel en de zandkorrels aan het strand der zee. Maar nu zijn wij, Heer, het kleinste volk geworden van alle volkeren op aarde en nergens ter wereld hebben wij nog iets te betekenen vanwege onze zonden. Wij hebben nu geen koning meer, geen profeet, geen leider, geen brand- en slachtoffers, geen spijsoffers en reukwerk, zelfs geen heilige plaats waar wij U kunnen offeren om zo uw barmhartigheid te kunnen ervaren. Maar laat ons bij U gehoor vinden vanwege ons vermorzeld hart en onze ootmoedige geest. Moge vandaag ons offer bestaan in volmaakte aanhankelijkheid aan U en moge het U evenzeer behagen als kwamen we met brandoffers van rammen en stieren en met tienduizenden vette lammeren, want geen smaad treft hen, die op U vertrouwen. Thans volgen wij U van ganser harte, wij eerbiedigen U en zoeken U. Laat ons toch niet te schande worden, maar handel met ons naar uw goedheid en naar uw grote barmhartigheid. Red ons op uw wonderbare wijze en verheerlijk, Heer, uw Naam.”