In die tijd nam koningin Esther in doodsnood haar toevlucht tot de Heer. En zij bad aldus tot de God van Israël: Mijn Heer, onze Koning, Gij zijt de enige. Kom mij te hulp, mij die alleen staat en geen helper heeft dan U, want ik ga een groot gevaar tegemoet. Ik heb van mijn geboorte af heb ik in de stam waaruit ik voortkwam gehoord, dat Gij, Heer, uit alle volken Israel en uit al hun voorouders onze vaderen hebt aangenomen als een blijvend erfdeel, en dat Gij voor hen alles hebt gedaan wat Gij beloofd had. Gedenk ons Heer, openbaar U in het uur van onze nood, en geef mij, Koning van de goden en Heerser over alle Heerschappij. Leg mij een gelukkig woord in de mond, als ik sta tegenover de leeuw, verander zijn gezindheid en breng hem tot haat tegen de man, die ons bestrijdt, zodat hij en zijn medestanders te gronde gaan. Red ons door uw hand en kom mij te hulp, want ik sta alleen en heb niemand anders dan U Heer.
U wil ik prijzen, Heer, uit heel mijn hart omdat Gij naar mijn bidden hebt geluisterd. Ik zing voor U en alle hemelmachten en werp mij neer, gebogen naar uw heiligdom. U prijs ik om uw goedheid en trouw, want uw belofte hebt Gij mateloos vervuld. Wanneer ik tot U riep hebt Gij mij steeds verhoord, Gij hebt mij altijd nieuwe moed gegeven. Steeds is uw uitgestrekte hand mijn redding: de Heer voltooit voor mij al wat ik onderneem. Uw goedheid, Heer, blijft duren zonder einde; vergeet het maaksel van uw handen niet.
In die tijd zei Jezus tot zijn leerlingen: Vraagt en u zal gegeven worden; zoekt en ge zult vinden; klopt en er zal worden opengedaan. Want al wie vraagt, verkrijgt; wie zoekt, vindt en voor wie klopt, doet men open. Of is er wel iemand onder u die zijn zoon een steen zal geven als hij om brood vraagt? Of een slang wanneer hij vraagt om een vis? Als gij dus, ofschoon gij slecht zijt, goede gaven weet te geven aan uw kinderen, hoeveel te meer zal dan uw Vader die in de hemel is, het goede geven aan wie Hem daarom vragen. Alles, wat gij wilt dat de mensen voor u doen, doet dat ook voor hen. Dat is Wet en Profeten.
“Het uur komt,” zegt Hij, “waarin de ware aanbidders de Vader zullen aanbidden in geest en waarheid” (Joh. 4,23), en Hij zoekt zulke aanbidders. Wij zijn ware aanbidders en ware priesters wanneer wij bidden in geest en zo aan God, als offer, ons gebed aanbieden, als het offer dat Hij voor zichzelf heeft bestemd en dat Hem welgevallig is, hetzelfde dat Hij heeft gevraagd en voorbereid. Dit offer, aangeboden vanuit het diepst van het hart, gevoed door het geloof, opgeheven in de waarheid, ongeschonden en onschuldig, onkreukbaar en zuiver, gekroond door de liefde, moeten wij naar het altaar van God brengen met een stoet van goede werken, te midden van psalmen en hymnen, en het zal ons alles van Godswege verkrijgen. Zou God iets kunnen weigeren aan het gebed dat tot Hem opstijgt in geest en waarheid, terwijl Hij het zelf heeft geëist? Wij lezen, horen en geloven zoveel getuigenissen van zijn kracht! Reeds het oude gebed verloste uit het vuur, van wilde dieren en van de hongersnood; en toch had het zijn vorm nog niet van Christus ontvangen. Hoeveel groter is daarom de kracht van het christelijk gebed! Het zendt geen engel om de vlammen te doven, het sluit niet de muil van de leeuwen, het brengt geen voedsel aan de hongerigen, het neemt geen enkele zinnelijke hartstocht weg door een gave van de genade; maar het leert geduld aan hen die pijn lijden en schenkt hun het geloof dat doet begrijpen wat de Heer bewaart voor hen die lijden om de naam van God. (…) Heel de schepping bidt. Huisdieren en wilde dieren bidden en buigen de knieën. Wanneer zij hun stallen of holen verlaten, is het niet tevergeefs dat zij de lucht doen trillen met hun kreten. Zelfs de vogels die in de hemel vliegen, spreiden hun vleugels uit in de vorm van een kruis en zeggen iets dat op een gebed lijkt. Wat kan men nog meer zeggen ter ere van het gebed? De Heer zelf heeft gebeden; Hem zij eer en macht tot in de eeuwen der eeuwen.
Het woord van de Heer werd voor de tweede maal tot Jona gericht: “Sta op, ga naar Nineve, de grote stad Nineve en zeg haar aan wat Ik u te zeggen heb gegeven.” Jona stond op en ging naar Nineve, zoals de Heer bevolen had. Nineve was een geweldig grote stad, drie dagen had men nodig om er doorheen te trekken. Jona begon de stad in te gaan, een dagreis ver. Toen riep hij: 'Veertig dagen nog, en Nineve wordt met de grond gelijk gemaakt!' Maar de Ninevieten zochten hun steun bij God; zij riepen een vasten uit en allen, van groot tot klein, trokken zij boetekleren aan. Het woord van Jona kwam ook de koning van Nineve ter ore; hij stond op van zijn troon, legde zijn staatsiegewaad af, trok een boetekleed aan en zette zich neer in het stof. Hij liet in Nineve omroepen: 'Op last van de koning en van zijn rijksgroten! Mensen en dieren, grootvee en kleinvee, zij mogen niets eten, zij mogen niet grazen en geen water drinken. Mensen en dieren moeten zich in boetekleren hullen en uit alle macht tot God roepen; ieder moet terugkomen van zijn heilloze wegen en van de ongerechtigheid, die aan zijn handen kleeft. Wie weet of God dan niet terugkomt op zijn besluit en daar spijt van krijgt; wie weet of Hij niet terugkomt op zijn vlammende toorn, zodat wij niet te gronde gaan!' En God zag wat zij deden; Hij zag hoe zij terugkwamen van hun heilloze wegen. En God kreeg spijt, dat Hij hen met dat onheil bedreigd had. Hij bracht het niet ten uitvoer.