De volgende sabbat kwam bijna de hele stad bijeen om naar het woord van God te luisteren. Bij het zien van die grote menigte werden de Joden zeer afgunstig en beantwoordden de uiteenzetting van Paulus met beschimpingen. Toen verklaarden Paulus en Barnabas in alle vrijmoedigheid: 'Tot u moest wel het eerst het woord van God gesproken worden, maar omdat gij het afwijst en uzelf het eeuwige leven niet waardig keurt, daarom richten wij ons voortaan tot de heidenen. Want de Heer heeft ons het volgende opgedragen: 'Ik heb je bestemd tot een licht voor alle volken om redding te brengen, tot aan de uiteinden van de aarde.' Toen de heidenen dit hoorden, verheugden ze zich en spraken ze vol lof over het woord van de Heer, en allen die voor het eeuwige leven bestemd waren aanvaardden het geloof. Het woord van de Heer verspreidde zich over de hele streek. maar de Joden hitsten de godvrezenden vrouwen uit de toonaangevende kringen op en ook de voornaamste burgers uit de stad; zij veroorzaakten een vervolging tegen Paulus en Barnabas en verjoegen hen uit hun gebied. Dezen schudden het stof van hun voeten, ten teken dat zij met hen gebroken hadden en gingen naar Ikonium. De leerlingen echter waren vervuld van vreugde en van de heilige Geest.
Zingt voor de Heer een nieuw gezang, omdat Hij wonderen deed. Zijn hand deed zich krachtig gelden, de macht van zijn heilige arm. Zijn weldaden deed Hij ons kennen, de volkeren zijn gerechtigheid. Opnieuw bleek zijn goedheid en trouw, ten gunste van Israëls huis. Geheel de aarde aanschouwde, wat onze God voor ons deed. Verheerlijkt de Heer, alle landen, weest blij, verheugt u en zingt.
In die tijd zei Jezus tot zijn leerlingen: Als gij Mij zoudt kennen, zoudt gij ook mijn Vader kennen. Nu reeds kent gij Hem en ziet gij Hem.' Hierop zei Filippus: 'Heer, toon ons de Vader; dat is ons genoeg.' En Jezus weer: 'Ik ben al zo lang bij u en gij kent Mij nog niet, Filippus? Wie Mij ziet, ziet de Vader. Hoe kunt ge dan zeggen: Toon ons de Vader? Gelooft ge niet dat Ik in de Vader ben en de Vader in Mij is? De woorden die Ik u zeg, spreek Ik niet uit Mijzelf, maar het is de Vader die, blijvend in Mij, zijn werk verricht. Gelooft Mij: Ik ben in de Vader en de Vader is in Mij. Of gelooft het anders omwille van de werken. Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: wie in Mij gelooft, zal ook zelf de werken doen die Ik doe. Ja, grotere dan die zal hij doen, omdat Ik naar de Vader ga. En wat gij ook zult vragen in mijn Naam, Ik zal het doen, opdat de Vader moge verheerlijkt worden in de Zoon. Als gij Mij iets zult vragen in mijn Naam, zal Ik het doen.
De woorden van het Evangelie vormen het uitgangspunt van onze overweging; zij tonen ons in Jezus de Zoon en de Openbaarder van de Vader. Zijn onderricht, zijn zending, ja zelfs zijn levensstijl – alles in Hem verwijst naar de Vader (vgl. Joh. 5,19.36; 8,28; 14,10; 17,6). Hij is het middelpunt van het leven van Jezus, en Jezus is op zijn beurt de enige weg om tot de Vader te komen. “Niemand komt tot de Vader dan door Mij” (Joh. 14,6). Jezus is het ontmoetingspunt van de mensen met de Vader, die zich in Hem zichtbaar heeft gemaakt: “Wie Mij gezien heeft, heeft de Vader gezien. Hoe kunt gij dan zeggen: ‘Toon ons de Vader!’? Gelooft gij niet dat Ik in de Vader ben en de Vader in Mij is?” (Joh. 14,9-10). De meest sprekende openbaring van deze relatie tussen Jezus en de Vader vindt men in zijn staat als Verrezene, het hoogtepunt van zijn zending en het fundament van nieuw en eeuwig leven voor allen die in Hem geloven. Maar de eenheid tussen de Zoon en de Vader, evenals die tussen de Zoon en de gelovigen, loopt via het mysterie van de “verheffing” van Jezus, een typische uitdrukking in het Evangelie van Johannes. Met de term “verheffing” bedoelt de evangelist zowel de kruisiging als de verheerlijking van Christus; beide weerspiegelen zich in de gelovige: “Zo moet de Mensenzoon verheven worden, opdat ieder die gelooft in Hem eeuwig leven heeft. Want zozeer heeft God de wereld liefgehad, dat Hij zijn eniggeboren Zoon heeft gegeven, opdat ieder die in Hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft” (Joh. 3,14-16). Dit “eeuwige leven” is niets anders dan de deelname van de gelovigen aan het leven zelf van de verrezen Jezus, en het bestaat daarin dat zij worden opgenomen in de stroom van liefde die de Vader en de Zoon verenigt, die één zijn (vgl. Joh. 10,30; 17,21-22).
In die dagen, toen Paulus te Antiochië in Pisidië gekomen was, zei hij in de synagoge: Mannen, broeders, zonen uit Abrahams geslacht en godvrezenden onder u: tot ons is dit woord van verlossing gezonden. Want doordat de inwoners van Jeruzalem en hun overheden Hem niet erkend maar veroordeeld hebben, deden zij de uitspraken van de profeten, die elke sabbat worden voorgelezen, in vervulling gaan. Ofschoon ze geen enkele rechtsgrond voor de doodstraf konden vinden, hebben ze van Pilatus geeist dat Hij ter dood gebracht werd. Toen ze alles hadden voltrokken wat over Hem geschreven staat, namen ze Hem van het kruishout en legden Hem in een graf. Maar God wekte Hem uit de doden op en gedurende vele dagen verscheen Hij aan degenen die Hem van Galilea naar Jeruzalem hadden vergezeld. Dezen zijn nu getuigen van Hem voor het volk. Wij dan verkondigen u de blijde boodschap, dat God de belofte aan de vaderen gedaan, voor ons, hun kinderen, vervuld heeft door Jezus te doen verrijzen, zoals ook geschreven staat in de tweede psalm: Gij zijt mijn Zoon, Ik heb U heden verwekt.